Chun Sung Im

سونگ جی‌هیو (Song Ji-hyo)

اگر اهل تماشای درام و واریته‌ی کره‌ای باشید، چهره‌ی سونگ جی‌هیو برایتان آشناست؛ زنی که می‌تواند در یک قاب، ملکه‌ای سرد و اشرافی در یک فیلم تاریخی باشد و در قاب بعدی، «اِیس» شوخ و بازیگوشِ یک برنامه‌ی سرگرمی که با حریفانش سرشاخ می‌شود. او یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و پایدارترین ستاره‌های صنعت سرگرمی کره‌ی جنوبی است؛ بازیگری که هم در سینما و تلویزیون جدی گرفته می‌شود و هم به‌عنوان عضو ثابت یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های تلویزیونی آسیا، به شهرتی فراملی رسیده است. نام واقعی او چان سونگ‌ایم (천성임) است؛ همان نامی که در برخی فهرست‌های بین‌المللی به شکل «Sung Im Chun» ثبت شده و در واقع به سونگ جی‌هیو، نامِ هنریِ پرآوازه‌ی او، اشاره دارد.

کودکی و سال‌های نخست

سونگ جی‌هیو در ۱۵ اوت ۱۹۸۱ در شهر بندری پوهانگ، در استان گیونگ‌سانگ شمالیِ کره‌ی جنوبی، به دنیا آمد. (در برخی فهرست‌های کاتالوگ، زادروز او ۱۴ اوت ثبت شده، اما منابع پرشمار بر ۱۵ اوت اتفاق نظر دارند.) نام اصلی او در بدو تولد چان سونگ‌ایم بود؛ نامی که سال‌ها بعد، در میانه‌ی اوج شهرت، تصمیم گرفت آن را به‌طور قانونی تغییر دهد.

ریشه‌ی ورزشی و انضباطِ خانوادگی در زندگی او پررنگ است: مادرش زمانی عضو تیم ملی شنای کره‌ی جنوبی بوده، و همین پیشینه شاید توضیح‌دهنده‌ی همان چابکی و روحیه‌ی رقابتیِ کم‌نظیری باشد که بعدها روی صحنه از او دیدیم. جی‌هیو بزرگ‌ترین فرزند خانواده است؛ یک خواهر کوچک‌تر دارد و برادری کوچک‌تر به نام چان سونگ‌مون که او نیز پا به دنیای بازیگری گذاشته است.

از یک کافه تا نخستین نقش

مسیر ورود او به دنیای هنر، یکی از همان داستان‌های «کشف‌شدنِ اتفاقی» است که طرفداران دوستش دارند. جی‌هیو پیش از آنکه بازیگر شود، در دوران دانشجویی در یک کافه کارِ پاره‌وقت می‌کرد و همان‌جا توجه اهالی صنعت سرگرمی را جلب کرد. نخستین حضور حرفه‌ای‌اش در سال ۲۰۰۱ به‌عنوان مدلِ روی جلد مجله‌ی «کی‌کی» (KiKi) رقم خورد و کمی بعد در چند موزیک‌ویدئو ظاهر شد.

نکته‌ی جالبی که کمتر کسی انتظارش را دارد این است که او در دانشگاه در رشته‌ی حسابداری مالیاتی تحصیل کرد (در دانشگاهی که امروز با نام دانشگاه کوک‌جه شناخته می‌شود) — پیشینه‌ای تحصیلی که هیچ ربطی به دنیای درخشانِ بازیگری ندارد، اما سال‌ها بعد به شکل غیرمنتظره‌ای به کار آمد.

نخستین تجربه‌ی بازیگری‌اش در پرده‌ی نقره‌ای رخ داد: فیلم ترسناک «پله‌های آرزو» (Wishing Stairs، ۲۰۰۳)، سومین قسمت از مجموعه‌ی پرطرفدارِ «راهروهای نجواکننده». می‌گویند او برای رسیدن به این نقش، از میان حدود سه هزار داوطلب انتخاب شد؛ آغازی پرشتاب برای دختری که تازه نام هنری «سونگ جی‌هیو» را برای خود برگزیده بود.

درخشش و راه‌یابی به شهرت

سال سرنوشت‌ساز او ۲۰۰۶ بود. جی‌هیو در سریال محبوب «قصر» (Goong / Princess Hours) در نقش رقصنده‌ی باله، مین هیو-رین، ظاهر شد و درست در همان سال، در یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های تاریخیِ تلویزیون کره، «جومونگ»، نقش بانو یه سو-یا را بازی کرد؛ سریالی که با محبوبیت گسترده‌اش نام او را سرِ زبان‌ها انداخت.

دو سال بعد، در فیلم تاریخیِ پرسروصدای «گل یخ‌زده» (A Frozen Flower، ۲۰۰۸) در نقش یک ملکه ظاهر شد؛ نقشی جسورانه و سنگین که توانایی او را در سینمای جدی به نمایش گذاشت و اعتبار تازه‌ای برایش به ارمغان آورد. در ادامه‌ی مسیر، نقش‌های متنوعی را تجربه کرد؛ از کارآگاهی سرسخت در فیلم جناییِ «دنیای نو» (New World، ۲۰۱۳) گرفته تا پزشکی شوخ‌طبع و پرشور به‌نام اوه جین-هی در درام عاشقانه‌کمدیِ «زوج اورژانسی» (Emergency Couple، ۲۰۱۴).

اما نقطه‌ی عطفِ واقعیِ شهرت او در سال ۲۰۱۰ و با پیوستن به برنامه‌ی واریته‌ی «رانینگ‌من» (Running Man) رقم خورد. این برنامه، که ترکیبی از بازی، تعقیب‌وگریز و شوخی است، جی‌هیو را به ستاره‌ای شناخته‌شده در سراسر آسیا تبدیل کرد و چهره‌ای از او ساخت که فراتر از مرزهای کره دوست داشته می‌شود. او تا امروز، بیش از یک‌ونیم دهه، از اعضای ثابت این برنامه بوده است.

«اِیس»؛ تصویر عمومی و شخصیت

شاید هیچ چیز به اندازه‌ی شخصیت دوگانه‌ی او در «رانینگ‌من» محبوبیتش را توضیح ندهد. طرفداران او را «اِیس» صدا می‌زنند؛ لقبی که نشان می‌دهد در بازی‌ها و مأموریت‌ها چقدر باهوش، چابک و خوش‌اقبال است — تا جایی که در بازی‌های شانسی، اقبالِ افسانه‌ای‌اش به ضرب‌المثل تبدیل شده و گاه «الهه‌ی شانس» خوانده می‌شود.

در سوی دیگرِ این تصویر، جی‌هیویِ خونسرد و گاه «هواپریده» قرار دارد؛ همان حالتی که مجری مشهور، یو جه-سوک، با مهربانی لقبِ «مونگ جی‌هیو» (جی‌هیوی خیال‌باف) یا «خانم مونگ» را به‌خاطرش به او داده است؛ لحظه‌هایی که دستورِ بازی را شنیده اما با نگاهی مات و بی‌خیال به اطراف خیره مانده است. همین تضادِ دلنشین — زنی که هم می‌تواند غرق در خیال شود و هم در یک چشم‌برهم‌زدن به رقیبی سرسخت بدل گردد — او را برای مخاطبان به‌غایت دوست‌داشتنی کرده است. جی‌هیو در صحنه چهره‌ای بی‌ادعا، طبیعی و بی‌پیرایه دارد و از همین رو با تماشاگران احساس صمیمیت برقرار می‌کند.

بخشی از جذابیت او برای طرفداران، خط داستانیِ نمایشی‌ای بود که در «رانینگ‌من» با خواننده و عضو دیگر برنامه، گری، شکل گرفت و به «زوج دوشنبه» (Monday Couple) شهرت یافت؛ یک رابطه‌ی عاطفیِ ساختگی و سرگرم‌کننده در چارچوب برنامه که سال‌ها سوژه‌ی دلگرمی و شوخیِ هواداران بود — و نه رابطه‌ای واقعی در زندگی شخصی.

زندگی شخصی

سونگ جی‌هیو با وجود حضور پیوسته در رسانه‌ها، درباره‌ی زندگی خصوصی‌اش کم‌حرف و محتاط بوده است. بر اساس آنچه به‌طور عمومی مطرح شده، او مجرد است و خبری از ازدواج یا فرزند به‌شکل تأییدشده در دست نیست. خودِ او بارها گفته که یکی از «قاعده‌های» شخصی‌اش پرهیز از رابطه‌ی عاطفی با هم‌صنفان و چهره‌های مشهور است.

در سال ۲۰۱۵ او در برنامه‌ی چینیِ «ما عاشق هستیم» (We Are In Love) در کنار بازیگر تایوانی، چن بو-لین، در قالب یک «زوج مجازی» ظاهر شد؛ اما این هم، مانند «زوج دوشنبه»، صرفاً بخشی از یک برنامه‌ی سرگرمی بود و نه رابطه‌ای واقعی. بیرون از دنیای دوربین، جی‌هیو همواره مرز روشنی میان تصویر رسانه‌ای و حریم شخصی‌اش نگه داشته است.

افتخارات و جوایز

سونگ جی‌هیو در طول سال‌ها هم برای بازیگری و هم برای محبوبیت مردمی‌اش جوایز متعددی گرفته است. او در رویداد معتبر Asia Artist Awards سه سال پیاپی (۲۰۱۹، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱) جایزه‌ی «محبوب‌ترین بازیگر زن» را از آن خود کرد. پیش‌تر، بازی‌اش در «زوج اورژانسی» جایزه‌ی بهترین بازیگر زن از DramaFever Awards (۲۰۱۵) را برایش به همراه آورد و در مراسم سالانه‌ی سرگرمیِ شبکه‌ی SBS نیز چندین بار تقدیر شد.

تازه‌ترین افتخار سینمایی او به سال ۲۰۲۵ بازمی‌گردد؛ زمانی که برای فیلم «خانه‌ی پشت میله‌ها» (Home Behind Bars) جایزه‌ی بهترین بازیگر زن را از جشنواره‌ی جهانیِ فیلم سئول (Seoul Global Movie Awards) دریافت کرد. در کنار این‌ها، یک افتخار غیرمنتظره هم در کارنامه دارد: در سال ۲۰۱۷، از سوی سازمان مالیاتی کره به‌عنوان «مالیات‌دهنده‌ی نمونه» مورد تقدیر قرار گرفت و در سال ۲۰۲۳ نیز نشان تقدیر ریاست‌جمهوری را دریافت کرد.

فعالیت‌های اخیر

پس از حدود پنج سال دوری از پرده‌ی سینما، جی‌هیو در سال ۲۰۲۵ با درامی متفاوت بازگشت: «خانه‌ی پشت میله‌ها»، نخستین ساخته‌ی بلندِ کارگردانش، که در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۵ روی پرده رفت. او در این فیلم نقش «تَه-جو»، افسر اصلاح‌وتربیتِ کهنه‌کاری با پانزده سال سابقه را بازی می‌کند؛ زنی سخت‌گیر و بی‌اغماض که پس از آشنایی با دختر یکی از زندانیان، کم‌کم دگرگون می‌شود. منتقدان و مخاطبان از این بازگشت با اجراهایی ظریف و درون‌گرایانه استقبال کردند و آن را چهره‌ای تازه از او دانستند.

در همان سال، او در فیلم رازآلود و ماوراءطبیعیِ «لطف» (The Favor، با نام کره‌ای 구원자) در نقش «سان-هی» ظاهر شد؛ روایتی درباره‌ی خانواده‌ای که در ازای معجزه‌ای که سخت آرزویش را داشتند، گرفتار نفرینی هولناک می‌شوند. این فیلم در ۵ نوامبر ۲۰۲۵ اکران شد. در کنار این فعالیت‌های سینمایی، جی‌هیو همچنان حضور خود در «رانینگ‌من» را پس از پانزده سال ادامه می‌دهد.

نکته‌هایی که طرفداران دوست دارند بدانند

پشتِ آن چهره‌ی آرام، چند جزئیات شیرین پنهان است. نخست همان مدرک حسابداری مالیاتی؛ پیشینه‌ای که شاید بی‌ربط به نظر برسد، اما به‌گونه‌ای نمادین با لقب «مالیات‌دهنده‌ی نمونه»ی او در سال ۲۰۱۷ گره خورد. دوم، ماجرای تغییر نام؛ جی‌هیو در سال ۲۰۱۷ فاش کرد که نام واقعی‌اش را از «چان سونگ‌ایم» به «چان سو-یان» (천수연) تغییر داده، با این توضیح که «این روزها بیشتر مردم نام واقعی‌ام را می‌شناسند». نکته‌ی سوم به قدرت بدنیِ شگفت‌انگیز او برمی‌گردد؛ در «رانینگ‌من» بارها نشان داده که هیچ از حریفان مرد کم نمی‌آورد و توانِ جسمی‌اش — احتمالاً میراثی از مادرِ ورزشکارش — همواره مایه‌ی حیرت تماشاگران بوده است. و سرانجام، شور و علاقه‌ی هنری در خانواده‌ی او منحصر به خودش نیست؛ برادر کوچک‌ترش نیز بازیگر شده است.

حاشیه‌ها

شناخته‌شده‌ترین جنجالِ کارنامه‌ی او در واقع متوجه خودش نبود، بلکه به نحوه‌ی رفتار سازندگانِ «رانینگ‌من» با او بازمی‌گشت. در پایان سال ۲۰۱۶، شبکه‌ی SBS از برنامه‌ای برای بازسازی و آغاز «فصل دوم» خبر داد که بنا بر آن، جی‌هیو و عضو دیگر، کیم جونگ-کوک، کنار گذاشته می‌شدند. گزارش‌ها حاکی از آن بود که این دو، بی‌آنکه از پیش مطلع شده باشند، خبر کنارگذاشته‌شدنشان را از رسانه‌ها شنیدند. واکنش گسترده‌ی هواداران چنان شدید بود که نخست صحبت از لغو کلیِ برنامه به میان آمد و سرانجام، پس از عذرخواهی رسمیِ سازندگان، تصمیم لغو شد و برنامه با ترکیب اصلی‌اش حفظ گردید؛ ماجرایی که در رسانه‌ها به‌گستردگی پوشش داده شد.

در سال‌های بعد، گاه‌به‌گاه بحث‌هایی میان بخشی از بینندگان درباره‌ی میزانِ مشارکت و حضور کم‌رنگ‌ترِ او در قسمت‌های گفت‌وگومحورِ برنامه مطرح شده است — از جمله در سال ۲۰۲۳ و بار دیگر در سال ۲۰۲۶. جی‌هیو در سال ۲۰۲۳ این بازخوردها را پذیرفت و قول داد برای پویاترشدنِ حضورش بیشتر بکوشد. این گفت‌وگوها بخشی از فراز و فرودهای طبیعیِ یک برنامه‌ی پانزده‌ساله است و تاکنون به جدایی او از «رانینگ‌من» نینجامیده است.