Dai Gao Zheng

دای گائوجنگ (代高政)

اگر این سال‌ها تماشاگر درام‌های چینی بوده باشید، احتمالاً چهرهٔ او را پیش از نامش به یاد می‌آورید: مردی بلندقامت با نگاهی سرد و لبخندی که دیر می‌آید. دای گائوجنگ، بازیگر جوان اهل سیچوان، مسیری را طی کرده که کمتر همکارش رفته است؛ از کلاس‌های درس یکی از معتبرترین دانشکده‌های تئاتر چین به قلب پرشتاب‌ترین و پرمخاطب‌ترین پدیدهٔ تصویری این کشور، یعنی درام‌های کوتاه، و حالا دوباره در راه بازگشت به قاب‌های بزرگ‌تر. او امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیگران این عرصه است — و در عین حال، یکی از معدود کسانی که آشکارا می‌گوید نمی‌خواهد فقط با همین برچسب شناخته شود.

کودکی در نی‌جیانگ و رؤیایی که خانواده باور نداشت

دای گائوجنگ روز ۱۸ ژوئن ۱۹۹۶ در شهر نی‌جیانگ، در استان سیچوان چین، به دنیا آمد. شهری آرام در جنوب غربی کشور، دور از پکن و شانگهای و دور از هر چیزی که به دنیای سینما شبیه باشد.

او از همان کودکی شیفتهٔ بازی کردن بود، اما این علاقه در خانه با استقبال روبه‌رو نشد. خانواده‌اش موافق نبودند که پسرشان شهر و دیارش را رها کند و به دنبال چنین رؤیای لغزنده‌ای برود. بازیگری، در نگاه آن‌ها، مسیری مطمئن نبود. آنچه سرانجام ورق را برگرداند، نه اصرار و بحث، که یک قبولی بود: دای گائوجنگ در رشتهٔ بازیگری آکادمی مرکزی درام پکن — همان مدرسه‌ای که نام‌های بزرگ سینمای چین از دلش بیرون آمده‌اند — پذیرفته شد.

این جزئیات کوچک، بعدها معنای بزرگی پیدا کرد. در سال‌های اوج شهرت، وقتی از او پرسیدند موفقیت چه چیزی برایش آورده، پاسخش فهرست جوایز نبود؛ گفت توانسته کیفیت زندگی خانواده‌اش را بهتر کند و بالاخره تأییدِ پدر و مادرش را دربارهٔ راهی که انتخاب کرده بود، به دست بیاورد.

دانشجویی که پیش از فارغ‌التحصیلی جلوی دوربین رفت

ورود او به صنعت سرگرمی زودتر از مدرک دانشگاهی‌اش اتفاق افتاد. در سال ۲۰۱۷، در حالی که هنوز دانشجو بود، در یک سریال تاریخی جلوی دوربین رفت و رسماً وارد حرفه شد.

سال‌های پس از آن، سال‌های صبر بود. دای گائوجنگ در نیمهٔ دوم دههٔ ۲۰۱۰ و ابتدای دههٔ ۲۰۲۰ در مجموعه‌ای از سریال‌های تلویزیونی و شبکه‌ای — از درام‌های دوره‌ای و قضایی گرفته تا آثار فانتزی و خانوادگی — نقش‌های فرعی بازی کرد. یکی از پرمخاطب‌ترین این تجربه‌ها حضور در سریال پرستارهٔ «چه کسی بر جهان حکم می‌راند» (۲۰۲۲) بود؛ اثری که با نام‌های بزرگ ساخته شد و او در آن یکی از نقش‌های مکمل را بر عهده داشت.

او در این سال‌ها بازیگری بود که کار می‌کرد، دیده می‌شد، اما هنوز «ستاره» نشده بود. آن اتفاق قرار بود از جایی بیفتد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.

نقطهٔ عطف: سرداری که همه‌چیز را عوض کرد

در هشتم سپتامبر ۲۰۲۲، درام کوتاهی به نام «انتقام خدمتکار» روی پلتفرم یوکو منتشر شد؛ عاشقانه‌ای در فضای چین عصر جمهوری، دربارهٔ دختری از خانواده‌ای ثروتمند که پس از فروپاشی خاندانش، ناچار می‌شود در خانهٔ دشمن خونی‌اش خدمتکاری کند. دای گائوجنگ نقش آن سردار جنگ‌سالار خون‌سرد و مستبد را بازی می‌کرد.

نتیجه، انفجار بود. این مجموعه ظرف ۴۵ روز از انتشار، از مرز ۱۰ میلیون یوان درآمد سهمی عبور کرد، شش روز پیاپی صدرنشین جدول محبوبیت درام‌های کوتاه مائویان شد و در مجموع ۱۳ بار عنوان اول روز را به دست آورد. امتیاز آغازین ۶٫۸ در دوبان هم برای اثری از این جنس، توفیقی فراتر از حلقهٔ همیشگی مخاطبانش بود.

یک شبه، دای گائوجنگ به چهرهٔ شاخص گونه‌ای تازه بدل شد. رسانه‌ها نوشتند بازیگری «تحصیل‌کردهٔ آکادمی» با یک نقشِ «سردار مستبد» ره صد ساله را یک شبه رفته است — و تأکید کردند که این شهرت، با توجه به پشتوانهٔ آموزشی‌اش، چندان هم غیرمنتظره نبود. در سال‌های بعد، او به یکی از نام‌های ثابت و به تعبیر مطبوعات چینی، یکی از بازیگران ردهٔ اول درام کوتاه تبدیل شد.

تصویر عمومی: مردی که می‌خواهد از برچسب‌هایش فرار کند

نام دای گائوجنگ مدت‌هاست با مجموعه‌ای از کلیشه‌های محبوب گره خورده است: «اوباشِ کت‌وشلوارپوش»، «رئیس مستبد»، و توصیف‌هایی که بیشتر به هیکل و حضور فیزیکی‌اش اشاره دارند تا بازی‌اش. او این‌ها را انکار نمی‌کند، اما آشکارا با آن‌ها می‌جنگد.

جملهٔ او در یکی از گفت‌وگوهایش، شفاف‌ترین تعریف از چیزی است که می‌خواهد: «امیدوارم مردم دای گائوجنگِ بازیگر را به یاد بیاورند، نه دای گائوجنگِ درام کوتاه را.»

نگاهش به بدنش هم همین‌قدر بی‌تعارف است. می‌گوید بدنش، از سر تا نوک پا، متعلق به شخصیت است؛ اگر نقش مرد عضلانی می‌خواهد، عضلانی می‌شود، و اگر لاغریِ استخوانی لازم باشد، خودش را همان‌طور می‌سازد.

اما جالب‌ترین بخش تصویر عمومی او، نقدی است که به کار خودش دارد. دای گائوجنگ معتقد است ریتم ساخت درام‌های کوتاه او را به «مستقیم‌گویی» عادت داده بود — به بیرون‌ریختن بی‌واسطهٔ احساس — حال آنکه تماشاگر دنبال هم‌دلی عمیق‌تری با شخصیت است. به باور او، بازیگری واقعی یعنی تماشاگر خودش «آنچه را زیر کوه یخ پنهان است» کشف کند و وظیفهٔ بازیگر، پیدا کردن «ریشهٔ» شخصیت باشد. او همچنین پذیرفته است که در دوره‌های بیکاری دچار اضطراب می‌شده، و حالا آموخته میان دوره‌های کار فشرده و زمان لازم برای بازیابی خلاقیت مرز بگذارد. ترجیح می‌دهد به‌جای مقایسهٔ افقی با هم‌نسلانش، خودش را با نسخهٔ دیروزِ خودش بسنجد.

منتقدان همیشه با او مهربان نبوده‌اند؛ برخی نوشته‌اند حالت‌های چهره‌اش محدود است و به الگوهای تکراری می‌افتد. با این حال، توانایی او به‌عنوان بازیگری جوان، به رسمیت شناخته شده است.

قدردانی و جوایز

مهم‌ترین افتخار مستند دای گائوجنگ، دریافت عنوان «ستارهٔ سال درام کوتاه» در مراسم جوایز استارلایت تنسنت ویدیو ۲۰۲۴ است؛ عنوانی که او به‌طور مشترک با بازیگر زن، لی مو‌چن، دریافت کرد. این جایزه در همان دوره به فهرست افتخارات مراسم افزوده شده بود — نشانه‌ای از اینکه صنعت رسماً درام کوتاه را به‌عنوان یک عرصهٔ ستاره‌ساز پذیرفته است.

سال‌های اخیر: آزمونی در برابر بزرگان

پرسروصداترین گام دای گائوجنگ در دو سال گذشته، تصمیمی بود که خیلی‌ها ریسک می‌دانستند. او در «بازیگران، سر جای خود» (فصل سوم) شرکت کرد؛ برنامه‌ای رقابتی در سنجش توان بازیگری که از ۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۵ از تنسنت ویدیو پخش شد و چن کای‌گه و جانگ زی‌یی، دو نام سنگین سینمای چین، در آن مربی‌گری می‌کردند.

انگیزه‌اش را خودش این‌طور توضیح داد: برای پیشرفت، باید خودش را با کل صنعت فیلم و تلویزیون بسنجد، نه اینکه در منطقهٔ امن درام کوتاه بیاساید. او در نخستین ارزیابی بزرگ برنامه، هوشمندانه به سراغ همان نقشی رفت که او را ساخته بود و صحنه‌ای از «انتقام خدمتکار» را اجرا کرد.

این تجربه، به گفتهٔ خودش، فلسفهٔ بازیگری‌اش را از بنیان تغییر داد؛ به‌ویژه راهنمایی‌های جانگ زی‌یی، که او را از نمایش بیرونیِ احساس به سمت کاوش در انگیزهٔ درونی شخصیت هل داد. پس از برنامه، دای گائوجنگ آگاهانه حضور رسانه‌ای‌اش را کم کرد تا به قول خودش «زندگی را ته‌نشین کند».

در همین حال، ریتم کاری‌اش کند نشده است. او در ۲۰۲۵ در چند درام کوتاه پرمخاطب حضور داشت، از جمله اثری که عامدانه از شمایل همیشگی مرد قدرتمند و اکشن فاصله می‌گرفت و به زندگی روزمره نزدیک می‌شد — نشانه‌ای روشن از تنوع‌بخشیِ عمدی به کارنامه‌اش. سال ۲۰۲۶ نیز با پخش «یک بار دیگر، عشق در ۱۹۹۵» در ۲۸ ژانویه آغاز شد و در ماه مارس همان سال، دو اثر تازه از او روی آنتن رفت.

هدفی که برای پنج سال آیندهٔ خود ترسیم می‌کند، در یک جملهٔ کوتاه خلاصه می‌شود: «بازیگری باشم که تماشاگر قبولش دارد؛ بدون پیشوند، بدون برچسب.»

زندگی شخصی

دای گائوجنگ از معدود چهره‌هایی است که مرز روشنی میان زندگی حرفه‌ای و خصوصی‌اش کشیده است. آنچه او خود دربارهٔ زندگی شخصی‌اش گفته، به خانواده بازمی‌گردد: به پدر و مادری که روزی با انتخابش مخالف بودند و امروز، به گفتهٔ خودش، هم زندگی بهتری دارند و هم رشد هنری او را به رسمیت شناخته‌اند.

دربارهٔ روابط عاطفی، ازدواج یا فرزندان او هیچ اطلاعات عمومیِ مستند و قابل‌اتکایی منتشر نشده است و در این نوشته نیز از هرگونه گمانه‌زنی در این باره پرهیز شده است.

چند نکته که طرفداران دوست دارند بدانند

نخست اینکه دای گائوجنگ در میان ستاره‌های درام کوتاه، یک استثناست: بازیگری تحصیل‌کردهٔ آکادمی مرکزی درام. بخش زیادی از تحسینی که پس از موفقیتش دریافت کرد، دقیقاً به همین پشتوانه برمی‌گشت؛ رسانه‌ها او را «فارغ‌التحصیل رسمی» می‌نامیدند که به دنیای درام‌های کوتاه اعتبار حرفه‌ای آورده است.

دوم، شیمی او با بازیگر چن فانگ‌تونگ. این دو که نخستین بار در همان «انتقام خدمتکار» مقابل هم قرار گرفتند، بارها با یکدیگر همکاری کرده‌اند و رسانه‌های چینی از یکی از پروژه‌های ۲۰۲۵ آن‌ها به‌عنوان «سومین همکاری» این زوج تصویری یاد کردند — چیزی که طرفداران هر بار با شوق دنبال می‌کنند.

سوم، او متولد برج جوزا است و قدی ۱۸۲ سانتی‌متری دارد؛ ترکیبی از قامت بلند و حضور صحنه‌ای که بخشی از کلیشهٔ «رئیس مستبد» را برایش ساخت.

و در نهایت، شاید جالب‌ترین نکته این باشد که او پیش از آنکه مدرک بازیگری‌اش را بگیرد، وارد صنعت شده بود — و بیش از پنج سال طول کشید تا از بازیگر نقش‌های فرعی به ستارهٔ اول تبدیل شود. مسیری که نه یک‌شبه بود و نه اتفاقی.