Gu Hye Seon
- 18 آبان 1363 تولد
- 41 سن
- 6 تعداد آثار

کمتر بازیگری در دنیای سرگرمی کره پیدا میشود که مثل کو ههسون (به کرهای: 구혜선) اینهمه چهره داشته باشد: بازیگری که با «پسران برتر از گل» به ستارهای آسیایی تبدیل شد، کارگردانی که فیلمهایش به جشنوارههای بینالمللی راه یافتند، نویسندهای پرفروش، آهنگسازی با چندین آلبوم، و در سالهای اخیر، دانشآموختهای ممتاز و حتی مخترعی صاحب ثبت اختراع. داستان او داستان زنی است که شهرت را نقطهٔ پایان ندانست و هر بار مسیر تازهای برای خودش ساخت.
کو ههسون در ۹ نوامبر ۱۹۸۴ در شهر اینچئون کرهٔ جنوبی به دنیا آمد. از نوجوانی رؤیای خوانندگی در سر داشت و حتی با دوستانش گروه موسیقی تشکیل داده بود، اما سرنوشت مسیر دیگری برایش رقم زد: در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، عکسهایش در اینترنت دستبهدست شد و بهعنوان یک «اولجان» — اصطلاح کرهای برای چهرههای زیبای محبوب اینترنتی — به شهرت رسید. همین محبوبیت آنلاین دروازهٔ ورودش به دنیای سرگرمی شد. او دورههای کارآموزی را در کمپانیهای بزرگی چون اسام، دیاسپی و وایجی انترتینمنت گذراند و جالب اینکه یانگ هیونسوک، مدیر وایجی، به او توصیه کرد بهجای خوانندگی سراغ بازیگری برود — توصیهای که مسیر زندگیاش را عوض کرد.
کو ههسون کار تلویزیونی را در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد و خیلی زود تواناییاش را نشان داد؛ نقشآفرینی او در سریال «قلبهای نوزدهساله» در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ بهترین بازیگر زن تازهوارد جوایز درام KBS را برایش به ارمغان آورد و سال بعد نیز با درام تاریخی «پادشاه و من» جایزهٔ ستارهٔ نوظهور جوایز درام SBS را گرفت.
اما لحظهٔ طلایی در سال ۲۰۰۹ رسید: نقش «گِم جاندی»، دختر سرسخت و دوستداشتنی سریال «پسران برتر از گل». این سریال به پدیدهای فراگیر در سراسر آسیا تبدیل شد و کو ههسون را یکشبه به چهرهای شناختهشده در موج کرهای (هالیو) بدل کرد. همان سال او در جوایز درام KBS چند افتخار بزرگ از جمله جایزهٔ برتری بازیگری و جایزهٔ بهترین زوج در کنار لی مینهو را دریافت کرد و جوایز منطقهای مانند بهترین بازیگر زن آسیایی از «یاهو! ایشا باز» تایوان نیز به کارنامهاش اضافه شد.
چیزی که کو ههسون را از بسیاری از همنسلانش متمایز میکند، سیریناپذیری او در خلق کردن است. او در سال ۲۰۰۹ با فیلم کوتاه «مدونا» پشت دوربین رفت و همین اولین تجربه، جایزهٔ تماشاگران جشنوارهٔ فیلم کوتاه آسیایی پوسان و جایزهٔ «اسپاتلایت» جشنوارهٔ شورتشورتس توکیو را برایش به همراه آورد. در سال ۲۰۱۱ شرکت فیلمسازی خودش را تأسیس کرد و فیلمهای بلندی چون «درخت هلو» را ساخت؛ فیلم «دختر» او نیز که به موضوع تلخ کودکآزاری میپرداخت، به جشنوارهٔ بینالمللی فیلم بوسان دعوت شد. سالها بعد هم فیلم کوتاه «زرد تیره» او جایزهٔ تماشاگران جشنوارهٔ شورتشورتس ۲۰۲۲ را گرفت.
در موسیقی، او از سال ۲۰۰۹ با آلبوم نیوایج «نفس» (Breath) کار رسمیاش را آغاز کرد و این مجموعه را طی بیش از یک دهه ادامه داد؛ در سال ۲۰۱۵ نیز نخستین کنسرتش را برگزار کرد. در ادبیات، رمان مصورش «تانگو» در سال ۲۰۰۹ تنها ظرف یک هفته سیهزار نسخه فروخت و پرفروش شد. نمایشگاههای نقاشی او هم پای ثابت کارنامهاش بودهاند؛ اولین نمایشگاه انفرادیاش در سال ۲۰۰۹ حدود دههزار بازدیدکننده داشت.
تصویر کو ههسون در رسانههای کره تصویر یک «هنرمند همهفنحریف» است؛ کسی که مرز میان بازیگری، کارگردانی، موسیقی و نقاشی را جدی نمیگیرد و معرفی خودش در اینستاگرام رسمیاش هم همین را نشان میدهد: کارگردان، آهنگساز، بازیگر، هنرمند تجسمی و مخترع. او همچنین به دستگیری از دیگران شهرت دارد: عواید یکی از نمایشگاههایش را به بیماران مبتلا به سرطان خون اهدا کرد، جایزهٔ نقدی جشنوارهٔ فیلم کوتاهش را در سال ۲۰۲۲ به صندوق حمایتی دانشگاه محل تحصیلش بخشید و سفیر افتخاری رویدادهای متعددی از جشنوارهٔ فیلم معلولان تا بازیهای جهانی نابینایان سئول بوده است.
کو ههسون سر صحنهٔ سریال «خون» در سال ۲۰۱۵ با همبازیاش، آن جههیون، آشنا شد. رابطهٔ این دو در مارس ۲۰۱۶ رسماً تأیید شد و در می همان سال، بیسروصدا و بدون مراسم ازدواج کردند؛ هزینهٔ جشن عروسی را هم به بخش کودکان بیمارستان سورنس اهدا کردند — تصمیمی که در آن زمان بسیار تحسین شد. زندگی مشترکشان در برنامهٔ واقعنمای «دفترچهٔ تازهعروسوداماد» نیز به تصویر کشیده شد.
اما این ازدواج فرجام خوشی نداشت. در تابستان ۲۰۱۹ اختلاف این زوج علنی شد، آن جههیون در سپتامبر همان سال دادخواست طلاق داد و سرانجام در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ طلاق آنها از طریق سازش در دادگاه خانوادهٔ سئول نهایی شد. کو ههسون در سپتامبر ۲۰۱۹ اعلام کرد فعالیت هنری را موقتاً کنار میگذارد تا به دانشگاه بازگردد — تصمیمی که بعدها به یکی از الهامبخشترین فصلهای زندگیاش تبدیل شد. گفتنی است او پیشتر در سال ۲۰۱۷ نیز به دلیل مشکلات جسمی مجبور شده بود سریال «تو زیادی خوبی» را پس از دو هفته ترک کند.
پرسروصداترین حاشیهٔ زندگی کو ههسون همان ماجرای طلاق سال ۲۰۱۹ بود که به یکی از پرپوششترین اخبار سرگرمی کره تبدیل شد. او بخشی از پیامهای خصوصی مربوط به اختلافشان را در اینستاگرام منتشر کرد و دو طرف روایتهای متفاوتی از دلایل جدایی ارائه دادند؛ رسانههای کرهای هفتهها این ماجرا را دنبال کردند و کو ههسون در این دوران هدف کامنتهای آزاردهندهٔ فراوانی در فضای مجازی قرار گرفت. فراتر از این جدایی که سرانجام با توافق طرفین بسته شد، کارنامهٔ حرفهای او از جنجالهای بزرگ به دور بوده است.
شاید جذابترین فصل زندگی کو ههسون همین سالهای اخیر باشد. او که سالها پیش تحصیلاتش را فدای بازیگری کرده بود، در سال ۲۰۲۰ دوباره در رشتهٔ مطالعات فیلم دانشگاه سونگکیونکوان ثبتنام کرد و در فوریهٔ ۲۰۲۴، در آستانهٔ چهلسالگی، با معدل خیرهکنندهٔ ۴٫۲۷ از ۴٫۵ بهعنوان شاگرد اول فارغالتحصیل شد. نکتهٔ شنیدنیتر اینکه او فاش کرد در روزهای امتحان، چون رفتوآمد از خانهٔ مادرش در اینچئون سهچهار ساعت طول میکشید، گاهی در خودروی خودش یا کتابخانهٔ دانشگاه شب را صبح میکرد — اعترافی که موجی از تحسین به خاطر پشتکار و سادهزیستیاش به راه انداخت.
ماجرا به همینجا ختم نشد: او در ژوئن ۲۰۲۴ وارد دانشکدهٔ تحصیلات تکمیلی روزنامهنگاری علم دانشگاه کایست — معتبرترین دانشگاه علم و فناوری کره — شد و در ژانویهٔ ۲۰۲۶ زودتر از موعد کارشناسی ارشدش را به پایان رساند و اعلام کرد به فکر دکتری است. در همین دوران روی دیگری از خودش را هم رو کرد: اختراع بیگودی دوستدار محیطزیستی به نام «کورول» که مصرف پلاستیک را حدود هشتاد درصد کاهش میدهد و جایزهٔ اختراع برجستهٔ کرهٔ ۲۰۲۵ را برایش به همراه آورد.
کو ههسون این روزها بیش از هر زمان دیگری میان هنر، علم و کارآفرینی در رفتوآمد است. در سپتامبر ۲۰۲۵ خبر داد که شرکت شخصیاش، «استودیو کو ههسون»، گواهی رسمی شرکت نوپا را دریافت کرده و قصد دارد فعالیتش را به حوزهٔ زیبایی و سبک زندگی گسترش دهد. با پایان یافتن کارشناسی ارشدش در کایست در آغاز ۲۰۲۶ و رؤیای دکتری، به نظر میرسد دختر سرسخت «پسران برتر از گل» در زندگی واقعی هم همانقدر تسلیمناپذیر است؛ ستارهای که هر بار همه را غافلگیر میکند و هنوز فصلهای ننوشتهٔ زیادی دارد.