Lee Dong Min

چا اون‌وو (لی دونگ‌مین)

اگر دنیای سریال‌های کره‌ای را دنبال کرده باشید، احتمالاً نامش را شنیده‌اید و چهره‌اش را به‌خاطر دارید؛ بازیگر و خواننده‌ای که رسانه‌های کره او را «نابغه‌ی چهره» لقب داده‌اند و میلیون‌ها نفر در سراسر جهان دنباله‌روی او هستند. چا اون‌وو نام هنری اوست؛ نامی که آژانس هنری‌اش برایش انتخاب کرد، اما نام واقعی‌اش لی دونگ‌مین است. او نه‌فقط یکی از محبوب‌ترین چهره‌های موج کره‌ای (هالیو) است، بلکه نمونه‌ای از آن دسته هنرمندانی به‌شمار می‌رود که زیبایی ظاهری، استعداد و پشتکار را یک‌جا دارند.

کودکی و سال‌های نخست

لی دونگ‌مین در ۳۰ مارس ۱۹۹۷ در شهر گونپو در استان گیونگی کره‌ی جنوبی به دنیا آمد. او در خانواده‌ای معمولی و به‌دور از دنیای نمایش بزرگ شد و یک برادر کوچک‌تر دارد. از همان دوران مدرسه، ترکیبی از درس‌خوانی جدی و علاقه به هنر در او دیده می‌شد؛ ویژگی‌ای که بعدها به یکی از نشانه‌های شخصیتی‌اش بدل شد. سرنوشت حرفه‌ای او زمانی ورق خورد که در سال نخست دبیرستان، یک استعدادیاب در جشن مدرسه او را کشف کرد و همین دیدار کوتاه، دروازه‌ی ورودش به دنیای سرگرمی شد.

در زمینه‌ی تحصیل، او در مدرسه‌ی هنری هانریم مولتی آرت درس خواند و در فوریه‌ی ۲۰۱۶ از آن فارغ‌التحصیل شد. نکته‌ی جالب اینجاست که او در نوامبر ۲۰۱۵ از طریق پذیرش زودهنگام و در رشته‌ی بازیگری به دانشگاه معتبر سونگکیونکوان راه یافت و در نهایت در رشته‌ی هنرهای نمایشی (تئاتر) از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. همین موضوع، یعنی ادامه‌ی تحصیل در یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های کره در کنار فعالیت پرفشار هنری، تصویر «ایدل باهوش و درس‌خوان» را برای طرفدارانش پررنگ کرد.

از کارآموزی تا درخشش: مسیر شهرت

پس از کشف‌شدن، او با آژانس فانتاجیو قرارداد بست و در همان سال‌ها مسیری دوگانه را آغاز کرد: هم به‌عنوان بازیگر و هم به‌عنوان کارآموز خوانندگی آموزش دید. نخستین حضور سینمایی‌اش در سال ۲۰۱۴ و در فیلم «زندگی درخشان من» بود، اما گام تعیین‌کننده‌اش در موسیقی در ۲۳ فوریه‌ی ۲۰۱۶ برداشته شد؛ روزی که به‌عنوان عضوی از گروه پسرانه‌ی آسترو (ASTRO) رسماً معرفی شد و وارد صنعت کی‌پاپ شد.

شهرت واقعی او اما از قاب تلویزیون آمد. در سال ۲۰۱۸ با ایفای نخستین نقش اصلی تلویزیونی‌اش در سریال محبوب «هویت من گانگنام بیوتی است» توجه‌ها را به خود جلب کرد و تنها یک سال بعد، در سریال تاریخی «مورخ تازه‌کار، گو هه‌ریونگ» (۲۰۱۹) درخشید. اما نقطه‌ی عطفی که نام او را در سطح جهانی بر سر زبان‌ها انداخت، سریال پرطرفدار «زیبایی واقعی» (۲۰۲۰–۲۰۲۱) بود؛ درامی عاشقانه و نوجوانانه که او را به یکی از چهره‌های شاخص موج کره‌ای تبدیل کرد و طرفدارانی فراتر از مرزهای آسیا برایش به ارمغان آورد.

از آن پس، او در آثار متنوعی به ایفای نقش پرداخت و نشان داد که می‌خواهد از قالب همیشگی «پسر زیبارو» فراتر برود؛ از فضای پرتعلیق سریال «جزیره» گرفته تا نقش پیچیده و تاریک‌ترش در سریال تحسین‌شده‌ی «دنیای شگفت‌انگیز» (۲۰۲۴) که بسیاری آن را نقطه‌ی بلوغ بازیگری‌اش دانستند. در کنار بازیگری، او در سال ۲۰۲۴ مسیر تازه‌ای را هم آغاز کرد و با انتشار آلبوم کوتاه (EP) با نام «Entity» و تک‌آهنگ «Stay» به‌طور رسمی به‌عنوان خواننده‌ای انفرادی فعالیتش را شروع کرد؛ مسیری که با دومین آلبوم کوتاهش، «Else»، در نوامبر ۲۰۲۵ ادامه یافت.

چهره‌ی عمومی و شخصیت

شاید هیچ لقبی به‌اندازه‌ی «نابغه‌ی چهره» با نام او گره نخورده باشد؛ عنوانی که رسانه‌ها و طرفداران کره‌ای به‌خاطر تناسب کم‌نظیر اجزای صورتش به او داده‌اند. برخی منتقدان حتی او را «پسری که از دل یک کمیک‌بوک بیرون آمده» توصیف کرده‌اند. در سال ۲۰۱۸ مجله‌ی جی‌کیو کره او را به‌عنوان «مرد سال» برگزید و محبوبیتش در فضای مجازی به جایی رسید که به یکی از معدود چهره‌های مرد کره‌ای تبدیل شد که شمار دنبال‌کنندگانش در اینستاگرام از مرز چهل میلیون نفر گذشت.

با این حال، آنچه او را نزد طرفدارانش دوست‌داشتنی‌تر می‌کند، فاصله‌ی این تصویر پرزرق‌وبرق با شخصیت واقعی‌اش است. او در مصاحبه‌ها و برنامه‌های تلویزیونی—از جمله حضور ثابتش در برنامه‌ی محبوب «استاد خانه»—فردی فروتن، آرام و خانواده‌دوست توصیف می‌شود؛ کسی که اوقات فراغتش را بیشتر به استراحت در خانه و وقت‌گذرانی با سگش می‌گذراند تا زرق‌وبرق ستاره‌ها.

بُعد دیگری از شخصیت او که کمتر دیده می‌شود، فعالیت‌های نیکوکارانه‌ی مستمرش است. او از سال ۲۰۱۶ به بعد بارها در امور خیریه مشارکت کرده است؛ از کمک مالی به آسیب‌دیدگان آتش‌سوزی‌ها و اهدای مبلغی به صندوق بورس تحصیلی دانشگاه سونگکیونکوان گرفته تا مشارکت در کمک‌رسانی‌های مرتبط با همه‌گیری کرونا. در مارس ۲۰۲۵ نیز مبلغ ۱۰۰ میلیون وون را از طریق صلیب سرخ کره برای کمک به بازماندگان آتش‌سوزی‌های گسترده اهدا کرد.

زندگی شخصی

چا اون‌وو از جمله ستاره‌هایی است که زندگی خصوصی‌اش را به‌شدت محافظت‌شده نگه داشته است. تا امروز هیچ رابطه‌ی عاطفی، ازدواج یا فرزندی برای او به‌طور رسمی و عمومی تأیید نشده است و او ترجیح داده مرزی روشن میان زندگی حرفه‌ای و شخصی‌اش حفظ کند. همین درون‌گرایی و کم‌حاشیه‌بودن، بخشی از تصویر محترمانه‌ای است که از او در ذهن مخاطبان شکل گرفته است.

نکته‌هایی که طرفداران دوست دارند

یکی از جذاب‌ترین تناقض‌های شخصیت او، تصویر «ایدل نابغه» است؛ کسی که در کنار حضور در دنیای پرفشار کی‌پاپ، در آزمون ورودی یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کره پذیرفته شد و توانایی‌اش در حل سریع مسائل و دانش عمومی‌اش بارها در برنامه‌های تلویزیونی سوژه‌ی شگفتی دیگران شده است. این ترکیب «چهره‌ی بی‌نقص و ذهن باهوش» دقیقاً همان چیزی است که او را از بسیاری از هم‌نسلانش متمایز می‌کند.

نکته‌ی دیگر، چندوجهی‌بودن کارنامه‌ی اوست؛ او در یک زمان هم خواننده‌ی یک گروه پرطرفدار بوده، هم بازیگر نقش اول سریال‌های پربیننده، هم مجری و چهره‌ی ثابت برنامه‌های سرگرمی، و در سال‌های اخیر هم هنرمندی انفرادی در موسیقی. این توانایی حرکت میان قالب‌های مختلف، یکی از دلایل ماندگاری محبوبیت اوست.

افتخارات و قدردانی‌ها

کارنامه‌ی او پر است از جوایز و قدردانی‌های گوناگون. در سال‌های نخست بازیگری‌اش جوایزی همچون «ستاره‌ی نوظهور» در مراسم آسیا آرتیست اواردز و جایزه‌ی بهترین بازیگر تازه‌وارد در مراسم کره دراما اواردز (۲۰۱۸) را به دست آورد و در مراسم جوایز درام شبکه‌ی ام‌بی‌سی (۲۰۱۹) نیز مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۲۳ به‌عنوان نخستین هنرمند آسیایی موفق به دریافت جایزه‌ی «آیکون جهانی» در مراسم ام‌تی‌وی ویدیو موزیک اواردز ژاپن شد؛ افتخاری که جایگاه بین‌المللی او را تثبیت کرد. نام او همچنین بارها در فهرست‌های معتبری چون «چهره‌های قدرتمند فوربز کره» و فهرست «۳۰ زیر ۳۰ سال» فوربز آسیا دیده شده است.

جنجال مالیاتی

در اوایل سال ۲۰۲۶، نام او در کانون توجه رسانه‌ها قرار گرفت؛ این‌بار نه به‌خاطر یک نقش تازه، بلکه به‌سبب یک پرونده‌ی مالیاتی. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، سازمان مالیاتی کره پس از یک بازرسی، در ابتدا مالیات اضافی‌ای در حدود ۲۰ میلیارد وون برای او تعیین کرد؛ موضوعی که به ساختار شرکتی و شیوه‌ی مدیریت درآمدهای او—از جمله شرکتی که به نام مادرش ثبت شده بود—مربوط می‌شد. این مبلغ بعداً پس از بازبینی و کسر موارد هم‌پوشان، کاهش یافت و او در آوریل ۲۰۲۶ مبلغ نهایی—که در گزارش‌ها حدود ۱۳ میلیارد وون عنوان شد—را به‌طور کامل پرداخت کرد.

او در بیانیه‌ای رسمی اعلام کرد که به روند و نتیجه‌ی رسیدگی سازمان مالیاتی احترام می‌گذارد، همه‌ی مالیات‌های مربوط را برای جلوگیری از ابهام بیشتر پرداخته و بابت نگرانی ایجادشده برای عموم پوزش می‌خواهد. آژانس فانتاجیو نیز ضمن عذرخواهی، کوتاهی در بررسی دقیق این موضوع را پذیرفت. این پرونده در رسانه‌های کره به‌طور گسترده بازتاب یافت و یکی از پربحث‌ترین موضوعات پیرامون او در آن مقطع بود.

فعالیت‌های اخیر

سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ برای او دوره‌ای پرفرازونشیب بوده است. او پس از ماه‌ها فعالیت فشرده و برگزاری کنسرت‌ها و دیدارهای خداحافظی با طرفداران، در ۲۸ ژوئیه‌ی ۲۰۲۵ خدمت سربازی اجباری خود را آغاز کرد و در گروه موسیقی ارتش کره مشغول به خدمت شد؛ دوره‌ای که انتظار می‌رود حدود ۱۸ ماه به طول بینجامد. نکته‌ی جالب برای طرفدارانش این است که او پیش از رفتن، چندین اثر را آماده‌ی انتشار کرده بود تا در دوران غیبتش نیز حضورش حس شود؛ از جمله نخستین فیلم سینمایی در نقش اصلی‌اش، «نخستین سواری» (۲۰۲۵)، و سریال ابرقهرمانی-کمدی نتفلیکس با نام «ووندرفولز» که در مه ۲۰۲۶ و در کنار بازیگر سرشناس، پارک اون‌بین، روی پرده رفت و یکی از پربحث‌ترین سریال‌های آن سال لقب گرفت.

به این ترتیب، چا اون‌وو در آستانه‌ی سی‌سالگی، هنرمندی است که مسیرش را از یک نوجوان کشف‌شده در جشن مدرسه تا یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های صنعت سرگرمی کره پیموده است؛ کسی که داستانش هنوز فصل‌های نانوشته‌ی بسیاری پیش رو دارد.