Miura Haruma

هاروما میورا (Haruma Miura)

هاروما میورا (به ژاپنی: 三浦春馬) از آن دست هنرمندانی بود که انگار برای صحنه و دوربین زاده شده بودند. او که از کودکی جلوی دوربین رفت، در کمتر از سه دهه زندگی به یکی از همه‌فن‌حریف‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین ستارگان نسل خود در ژاپن بدل شد؛ بازیگری که با همان آسانی که در سینما و تلویزیون می‌درخشید، روی صحنهٔ تئاتر موزیکال آواز می‌خواند و می‌رقصید. نام او امروز هم‌زمان یادآور استعدادی کم‌نظیر و پشتکاری ستودنی است.

کودکی و ریشه‌ها

هاروما میورا در پنجم آوریل ۱۹۹۰ در شهر تسوچیئورا، در استان ایباراکی ژاپن، به دنیا آمد. عشق به اجرا از سال‌های بسیار کم‌سن در او جوانه زد؛ به تشویق مادرش، تنها چهار سال داشت که پا به شعبهٔ تسوکوبای آموزشگاه بازیگری «اکترز استودیو» گذاشت و همان‌جا الفبای این هنر را آموخت. در هفت‌سالگی، با حضور در مجموعهٔ صبحگاهی شبکهٔ NHK به نام «آگری» (۱۹۹۷)، نخستین تجربهٔ رسمی بازیگری‌اش را پشت سر گذاشت. در همان سال‌های نوجوانی مدتی هم عضو گروه پسرانهٔ کوچکی به نام «براش بِرتس» (Brash Brats) بود؛ نشانه‌ای زودهنگام از علاقهٔ او به موسیقی که سال‌ها بعد دوباره سر باز کرد. او بعدها تحصیلاتش را در دبیرستان هوریکوشی—مدرسه‌ای شناخته‌شده برای پرورش چهره‌های هنری—در سال ۲۰۰۹ به پایان رساند.

درخشش و رسیدن به شهرت

نقطهٔ عطف زندگی حرفه‌ای میورا در سال ۲۰۰۷ رقم خورد؛ آن‌جا که در فیلم پرطرفدار «آسمان عشق» (Koizora) در نقش هیروکی سکورای ظاهر شد و دل تماشاگران نوجوان ژاپن را برد. این نقش برایش جایزهٔ «بازیگر تازه‌وارد سال» را در سی‌ویکمین دورهٔ جوایز آکادمی فیلم ژاپن به ارمغان آورد و نامش را سر زبان‌ها انداخت. از آن پس، میورا دیگر یک چهرهٔ نوظهور نبود، بلکه به ستاره‌ای تثبیت‌شده تبدیل شد که کارگردان‌ها برای نقش‌های اصلی روی او حساب می‌کردند.

سال‌های اوج: از پردهٔ سینما تا صحنهٔ تئاتر

دههٔ پس از آن، پربارترین سال‌های کارنامهٔ میورا بود. او در مجموعهٔ پلیسی-هیجانی «دوشنبهٔ خونین» (Bloody Monday، ۲۰۰۸) در نخستین نقش اصلی مستقل تلویزیونی‌اش، در هیئت یک نابغهٔ هکر، ظاهر شد و در درام عاشقانهٔ «به تو می‌رسم» (Kimi ni Todoke، ۲۰۱۰) چهره‌ای دوست‌داشتنی و ماندگار از خود ساخت. بازی متین او در فیلم «صفر ابدی» (The Eternal Zero، ۲۰۱۳) نامزدی جایزهٔ بهترین بازیگر مکمل آکادمی فیلم ژاپن را برایش به همراه آورد، و در دو فیلم پرسروصدای «حملهٔ تایتان‌ها» (Attack on Titan، ۲۰۱۵) در نقش اِرن ییگر، قهرمان محبوب همان مانگای مشهور، جلوی دوربین رفت.

اما شاید هیچ تجربه‌ای به اندازهٔ صحنهٔ تئاتر گسترهٔ استعداد او را به نمایش نگذاشت. میورا در سال ۲۰۱۶ در نمایش موزیکال «چکمه‌های زرق‌وبرق» (Kinky Boots) نقش «لولا» را بر عهده گرفت؛ نقشی که هم‌زمان آواز می‌طلبید، هم رقص و هم بازیگری ظریف. اجرای درخشان او جایزهٔ بهترین بازیگر تازه‌وارد و جایزهٔ معتبر «هاروکو سوگیمورا» را در بیست‌وچهارمین دورهٔ جوایز تئاتر یومیوری برایش به ارمغان آورد. در سال‌های پایانی، تماشاگران امروز او را بیش از همه با سریال «دو هفته» (Two Weeks، ۲۰۱۹)—که در آن برای نخستین بار نقش یک پدر را بازی کرد—و مجموعهٔ «جایی که پول تمام می‌شود، عشق آغاز می‌شود» (Okane no Kireme ga Koi no Hajimari، ۲۰۲۰) به یاد می‌آورند.

موسیقی، زبان و کتاب «ساخت ژاپن»

میورا هیچ‌گاه خود را تنها به بازیگری محدود نکرد. او در سال ۲۰۱۹ به‌طور رسمی به‌عنوان خواننده نیز آغاز به کار کرد و نخستین تک‌آهنگش، «Fight for Your Heart»، در جدول هفتگی فروش اوریکن جای گرفت. اشتیاق او به دنیایی فراتر از مرزهای ژاپن نیز کم‌نظیر بود؛ به انگلیسی و چینی مسلط شد، در یک فیلم مشترک ژاپن و چین تمام دیالوگ‌هایش را به زبان چینی ادا کرد و مدتی را هم برای آموختن در لندن گذراند. یکی از ماندگارترین یادگارهای او کتابی است به نام «نیهون‌سی» (به معنای «ساخت ژاپن»)؛ حاصل سفری چندساله به هر چهل‌وهفت استان ژاپن برای معرفی صنعتگران و هنرهای دستی این سرزمین—پروژه‌ای که عمق دلبستگی او به فرهنگ کشورش را نشان می‌داد.

شخصیت و تصویر عمومی

آن‌ها که با میورا کار کرده بودند، تقریباً به یک زبان از او یاد می‌کنند: هنرمندی فوق‌العاده سخت‌کوش، صادق و فروتن که در پشت صحنه روحیه‌بخش جمع بود. بسیاری او را «پخته‌تر از سنش» می‌دانستند؛ بازیگری که برای ساختن یک نقش از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کرد. همین وسواس حرفه‌ای، در کنار چهرهٔ گرم و رفتار مؤدبانه‌اش، باعث شده بود هم در میان همکاران و هم نزد هواداران احترام و محبتی کم‌نظیر به دست آورد.

زندگی شخصی

میورا در زندگی خصوصی‌اش آدم کم‌حاشیه‌ای بود. تنها رابطهٔ عاطفی‌ای که به‌طور عمومی دربارهٔ آن صحبت شد، رابطه‌اش با کوهارو سوگاوارا، طراح رقص سرشناس ژاپنی، بود که از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ ادامه داشت. او هیچ‌گاه ازدواج نکرد و فرزندی نداشت.

حقایق کمتر شنیده‌شده

فراتر از پردهٔ نمایش، میورا علایق متنوعی داشت که هوادارانش دوستشان دارند: آشپزی را به‌جدّ دنبال می‌کرد، موج‌سواری و فوتبال را دوست داشت و گیتار می‌نواخت و آواز می‌خواند. تعهد او به نقش‌هایش گاه شگفت‌انگیز بود؛ برای بازی در نقش یک بیمار مبتلا به ALS در سریال «زمانی که من بودم» (Boku no Ita Jikan، ۲۰۱۴)—پروژه‌ای که خودش پیشنهادش را داده بود—بیش از ده کیلوگرم وزن کم کرد تا اجرایش باورپذیر باشد. ریشه‌های خانوادگی نیز برایش پراهمیت بود؛ پدربزرگش که جنگ را از سر گذرانده و بعدها معلم و مدیر مدرسه شده بود، از چهره‌های اثرگذار دوران کودکی‌اش به شمار می‌رفت.

سال‌های پایانی و خداحافظی

هاروما میورا در هجدهم ژوئیه ۲۰۲۰، در سن تنها سی‌سالگی، در توکیو درگذشت. رسانه‌های ژاپن علت مرگ او را خودکشی گزارش کردند. خبر ناگهانی از دست رفتن او که در اوج فعالیت هنری‌اش بود، موجی از بهت و اندوه را در سراسر ژاپن و میان هوادارانش در سرتاسر آسیا برانگیخت. اما میراث او زنده ماند: دومین تک‌آهنگش، «Night Diver»، اندکی پس از مرگش منتشر شد و به فروشی چشمگیر دست یافت، و فیلم تاریخی «تنگارامونو» (Tengaramono) که او نقش اصلی‌اش را بازی کرده بود، پس از درگذشتش روی پرده رفت و در سال ۲۰۲۱ جایزهٔ مردمی بهترین بازیگر را—به انتخاب هواداران—برایش به ارمغان آورد؛ ادای احترامی دیرهنگام به ستاره‌ای که بسیار زود رفت.