Park Hae Jin
- 11 اردیبهشت 1362 تولد
- 43 سن
- 14 تعداد آثار

پارک ههجین یکی از آن بازیگرانی است که با یک نگاه آرام و مرموز، تماشاگر را در جای خود میخکوب میکند. او که اول مه ۱۹۸۳ در شهر بندری بوسانِ کرهی جنوبی به دنیا آمد، در طول بیش از یک دهه فعالیت از یک تازهوارد کمحرف به ستارهای تبدیل شد که محبوبیتش مرزهای کره را پشت سر گذاشت و او را به یکی از چهرههای شناختهشدهی موج کرهای (هالیو) در سراسر آسیا بدل کرد. مخاطبان او را بیش از همه با نقش «یو جونگ» در سریال محبوب «پنیر در تله» و کاراکترهای چندلایهای میشناسند که در آنها مهربانی و سردیِ پنهان بهشکلی باورپذیر کنار هم مینشینند.
> یادداشت دربارهی تاریخ تولد: معتبرترین منابع، زادروز او را اول مه ۱۹۸۳ ثبت کردهاند؛ هرچند در برخی فهرستها ۳۰ آوریل ۱۹۸۳ نیز دیده میشود. هر دو به یک فرد و یک سال اشاره دارند.
پارک ههجین در منطقهی بوسانجینِ شهر بوسان بزرگ شد؛ شهری در جنوب کره که خوی صریح و گرمِ مردمانش زبانزد است. کودکی او بیفراز و نشیب نبود. پدر و مادرش در سالهای نخست زندگیاش از هم جدا شدند و او سالهای درازی دور از مادرش گذراند؛ جداییای که بنا بر گفتهی خودش حدود هفده سال به طول انجامید و سرانجام با بازگشت دوباره به کنار مادر پایان گرفت. همین تجربهی زودهنگام از فقدان و دلتنگی، بخشی از آن درونگراییِ محتاطانهای را توضیح میدهد که بعدها به امضای بازی او در نقشهای احساسی تبدیل شد.
پارک ههجین در بزرگسالی دربارهی دشواریهای روحیِ آن سالها رک و بیپرده سخن گفته است. او اذعان کرده که از نوجوانی با افسردگی دستوپنجه نرم میکرده و برای آن تحت درمان بوده است؛ همین موضوع نیز دلیلِ معافیتش از خدمت سربازی در سال ۲۰۰۴ اعلام شد، آنگونه که نمایندگان قانونیاش سالها بعد توضیح دادند. صراحت او دربارهی سلامت روان، در فضای محافظهکارانهی صنعت سرگرمی کره، رفتاری کمسابقه و قابلاحترام تلقی شد.
او دوران مدرسه را در بوسان گذراند و پس از فارغالتحصیلی از دبیرستان، راهی سئول شد تا در رشتهی بازیگری در کالج هنر سئول تحصیل کند. ورود رسمیاش به دنیای بازیگری در سال ۲۰۰۶ و با حضور در سریال آخرهفتهی شبکهی KBS رقم خورد؛ کاری که خیلی زود نتیجه داد: پارک ههجین برای همان نقش نخست، جایزهی بهترین بازیگر تازهوارد تلویزیون را در مراسم معتبر «بکسانگ» سال ۲۰۰۷ از آنِ خود کرد؛ آغازی درخشان که کمتر بازیگری در نخستین گام تجربهاش میکند.
سالهای پس از آن، دوران ساختن پایهها بود. حضور در درامهای پرمخاطب تلویزیونی و سپس نقشهای مکمل بهیادماندنی در آثاری چون «دکتر غریبه» و سریال فوقمحبوب «ستارهای که از آسمان آمد» (۲۰۱۳)، نام او را بیشازپیش بر سر زبانها انداخت. در همین دوره بود که با سریال «آدمبدها» (۲۰۱۴) به نقشهای اصلی و سنگینتر رسید و نشان داد که میتواند بار یک اثر را بر دوش بکشد.
نقطهی عطف واقعی در کارنامهی او سال ۲۰۱۶ و با سریال «پنیر در تله» فرارسید؛ اثری اقتباسی از یک وبتون پرطرفدار که در آن نقش «یو جونگ» را بازی کرد: دانشجویی جذاب و باهوش که پشت چهرهی آرامش، لایههایی تاریک و معماگونه پنهان است. این نقش چنان با شخصیت و توانایی او جور درآمد که به یکی از نمادینترین کاراکترهای کارنامهاش بدل شد. سریال نهتنها در کره با استقبال روبهرو شد، بلکه در چین به پدیدهای تمامعیار تبدیل شد و رکوردهای تماشای چشمگیری بهجا گذاشت. پارک ههجین برای این نقش، جایزهی بهترین بازیگر را در مراسم جوایز تلویزیون کابلی کره (۲۰۱۶) دریافت کرد و محبوبیت و قراردادهای تبلیغاتیاش بهشکل چشمگیری بالا گرفت.
از آن پس، او در مجموعهای از آثار پرطرفدار درخشید؛ از درام جاسوسی-اکشن «مرد به مرد» (۲۰۱۷) گرفته تا کمدی-رمانتیک «جنگل» (۲۰۲۰) که در آن نقش عضوی از تیم ویژهی نجات را بازی میکرد. اما یکی از مهمترین موفقیتهایش با سریال «کارآموزِ کلهشق» (۲۰۲۰) بهدست آمد؛ کاری که برایش بزرگترین افتخار تلویزیونی، یعنی جایزهی بزرگ (دائهسانگ) مراسم جوایز درام شبکهی MBC در سال ۲۰۲۰، را به ارمغان آورد.
شاید کمتر بازیگر کرهای را بتوان یافت که محبوبیتش در چین به اندازهی پارک ههجین باشد. حضور پررنگ او در تولیدات چینی و درامهایی مانند «عشق دوردست» (۲۰۱۶)، پایگاه هواداری عظیمی برایش در این کشور ساخت. او نخستین بازیگر کرهای بود که جایزهی «ستارهی آسیا» را (در سال ۲۰۱۲) دریافت کرد و افتخارات کمنظیر دیگری نیز به نامش ثبت شد؛ از جمله رونمایی از مجسمهی مومیاش در موزهی «مادام توسو»ی هنگکنگ. این جایگاه ویژه، او را به یکی از پلهای فرهنگیِ میان صنعت سرگرمی کره و مخاطبان گستردهی چینیزبان تبدیل کرد.
اگر از طرفداران پارک ههجین دربارهی او بپرسید، بهاحتمال زیاد پیش از هر چیز از مهربانی و فروتنیاش خواهند گفت. او در رسانهها به «فرشتهی کمکهای خیریه» شهره است؛ لقبی که بیدلیل به او داده نشده. پارک ههجین سالهاست بهطور منظم بخش بزرگی از درآمدش را وقف امور خیریه میکند، از حمایت پیوسته از یک مرکز نگهداری از کودکان گرفته تا کارزارهای درختکاری. او در سال ۲۰۱۵ بهعنوان یکی از نخستین چهرههای مشهور کره به «انجمن افتخار» صندوق خیریهی ملی کره پیوست و کمکهای انساندوستانهاش بارها مورد تقدیر رسمی قرار گرفته است.
این روحیهی خدمترسانی در زندگی عمومی او نیز بازتاب داشته است؛ تا جایی که بهعنوان آتشنشانِ افتخاری و سفیر کارزارهای اجتماعی گوناگون انتخاب شد. تصویر عمومی او ترکیبی است از یک بازیگر حرفهای و کمحاشیه، چهرهای آرام و مبادیآداب که بیش از آنکه اهل جنجال باشد، با کارنامهی کاری و رفتار نیکوکارانهاش شناخته میشود.
پارک ههجین از آن دسته ستارگانی است که مرز روشنی میان زندگی حرفهای و خصوصیاش میکشد و دربارهی روابط شخصیاش بسیار کمحرف است. تا امروز هیچ ازدواج یا رابطهای بهطور رسمی از سوی او تأیید نشده و او ترجیح داده این بخش از زندگیاش را دور از چشم رسانهها نگه دارد. آنچه دربارهی شخصیت خصوصی او بیشتر شناخته شده، نه شایعات عاشقانه، بلکه علاقهها و عادتهای دوستداشتنیاش است؛ از جمله صراحتی که در سخنگفتن از تجربههای دشوار گذشته و سلامت روان از خود نشان داده است.
یکی از سرگرمکنندهترین جزئیاتی که هواداران دربارهی پارک ههجین نقل میکنند، عشق سیریناپذیر او به کفش است؛ مجموعهای که بنا بر گزارشها به بیش از دو هزار جفت کفش میرسد و او را به یکی از معروفترین کلکسیونرهای کفش در میان ستارگان کره تبدیل کرده است. افتخار جالب دیگر آنکه محبوبیتش در چین بهحدی بود که تصویرش روی تمبر پستی در این کشور نقش بست؛ اتفاقی نادر برای یک چهرهی غیرچینی. همین موارد کنار هم، تصویری از بازیگری میسازند که هم در پردهی نمایش و هم در زندگی واقعی، شخصیتی بهیادماندنی دارد.
در سالهای اخیر، پارک ههجین پس از سالها همکاری با آژانس پیشین خود، در ژوئیهی ۲۰۲۲ بهشکلی دوستانه از آن جدا شد و قراردادی تازه با «آرتیست کمپانی» امضا کرد. تازهترین حضور پررنگ او روی پرده، بازی در نقش «کیم مو-چان» در سریال جنایی-هیجانی «رأیگیری مرگ» (۲۰۲۳) از شبکهی SBS بود؛ نقشی پرفشار و پرتنش که عملکرد او در آن، نامزدیِ یکی از جوایز اصلیِ بازیگری را در مراسم جوایز درام SBS سال ۲۰۲۳ برایش به همراه داشت. او همچنان بهعنوان یکی از بازیگران شناختهشده و باسابقهی کره فعال است و طرفدارانش مشتاقانه چشمبهراه پروژهی بعدی او هستند.