Park Ji Min

پارک جی‌مین (Jimin)

پسری از بوسان که قرار بود معلم رقص شود، امروز روی سقف بزرگ‌ترین استادیوم‌های جهان می‌ایستد و ده‌ها هزار نفر همراهش می‌خوانند. پارک جی‌مین، خوانندهٔ اصلی و رقصندهٔ اصلی گروه بی‌تی‌اس (BTS)، یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های موسیقی معاصر کره است؛ هنرمندی که مسیرش از کلاس‌های رقص معاصر یک دبیرستان هنری در جنوب کره شروع شد و به صدر جدول بیلبورد هات ۱۰۰ رسید.

کودکی و سال‌های نخست

جی‌مین ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵ در ناحیهٔ گیم‌جونگ شهر بوسان به دنیا آمد. خانواده‌اش کوچک و صمیمی بود: پدر، مادر و یک برادر کوچک‌تر. دوران ابتدایی را در مدرسهٔ هودونگ و راهنمایی را در مدرسهٔ یونسان بوسان گذراند — همان مدرسهٔ ابتدایی که سال‌ها بعد، وقتی به شهرت جهانی رسیده بود، هزینهٔ لباس‌فرم دانش‌آموزانش را بی‌سروصدا پرداخت.

عشق به رقص از سال‌های راهنمایی سراغش آمد. در آموزشگاه جاست دنس بوسان پاپینگ و لاکینگ آموخت و بعد وارد دبیرستان هنرهای بوسان شد، جایی که در رشتهٔ رقص معاصر درس خواند و یکی از شاگردان ممتاز آن بخش بود. همان‌جا بود که استادانش تشویقش کردند بخت خود را در آزمون استعدادیابی یک شرکت نوپای موسیقی در سئول امتحان کند.

راهی که به بی‌تی‌اس رسید

سال ۲۰۱۲ در آزمون بیگ هیت اینترتینمنت پذیرفته شد و برای ادامهٔ تحصیل به سئول رفت؛ به دبیرستان هنرهای کره منتقل شد و سال ۲۰۱۴ فارغ‌التحصیل شد. نکته‌ای که هواداران همیشه دوست دارند تکرارش کنند این است که جی‌مین آخرین عضوی بود که به ترکیب بی‌تی‌اس اضافه شد و تنها حدود شش ماه دورهٔ کارآموزی گذراند — کوتاه‌ترین دورهٔ کارآموزی در میان هفت عضو گروه.

۱۳ ژوئن ۲۰۱۳ با تک‌آهنگ «No More Dream» و آلبوم «۲ Cool 4 Skool» رسماً معرفی شد. در سال‌های بعد، قطعه‌های انفرادی‌اش درون آلبوم‌های گروه — از «Lie» و «Serendipity» تا «Filter» — به امضای شخصی او تبدیل شدند: صدایی نازک و شکننده روی کارگردانی بدنی‌ای که ریشه در رقص معاصر داشت.

تحصیل را هم رها نکرد: سال ۲۰۲۰ از دانشگاه سایبری جهانی در رشتهٔ پخش و سرگرمی فارغ‌التحصیل شد و جایزهٔ رئیس دانشگاه را گرفت، و سال ۲۰۲۱ برای دورهٔ کارشناسی ارشد مدیریت تبلیغات و رسانه در دانشگاه سایبری هانیانگ ثبت‌نام کرد.

اوج‌گیری انفرادی

نقطهٔ عطف واقعی، پایان سال ۲۰۱۸ بود. جی‌مین قطعهٔ «Promise» را روی ساندکلاود منتشر کرد و این آهنگ در ۲۴ ساعت نخست ۸٫۵ میلیون بار پخش شد؛ تا دسامبر ۲۰۲۱ پرشنیده‌ترین قطعهٔ تاریخ ساندکلاود بود. بعد «Christmas Love» آمد (۲۰۲۰)، سپس دوئت «With You» با ها سونگ‌وون برای موسیقی متن سریال «Our Blues» (۲۰۲۲) و همکاری «VIBE» با ته‌یانگ (۲۰۲۳).

اما آنچه نامش را در تاریخ ثبت کرد ۲۴ مارس ۲۰۲۳ بود: نخستین آلبوم انفرادی‌اش FACE منتشر شد، در کره و ژاپن به صدر جدول رسید و در بیلبورد ۲۰۰ رتبهٔ دوم را گرفت. تک‌آهنگ «Like Crazy» مستقیم در جایگاه نخست بیلبورد هات ۱۰۰ نشست و جی‌مین را به نخستین هنرمند انفرادی کره‌ای صدرنشین این جدول تبدیل کرد — کاری که حتی «Gangnam Style» هم به آن نرسیده بود. او همچنین نخستین عضو بی‌تی‌اس شد که به‌تنهایی در صدر جدول Artist 100 بیلبورد قرار گرفت.

دومین آلبومش، MUSE، در ۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ و در میانهٔ خدمت سربازی منتشر شد. تک‌آهنگ «Who» در صدر جدول جهانی Global 200 نشست و ماندگاری چشمگیر ۳۳ هفته‌ای در هات ۱۰۰ داشت. کتاب رکوردهای گینس ۲۰۲۳ هم او را سریع‌ترین هنرمند مرد کی‌پاپ در رسیدن به یک میلیارد پخش در اسپاتیفای (در ۳۹۳ روز) ثبت کرده است.

خدمت سربازی و بازگشت

جی‌مین ۱۲ دسامبر ۲۰۲۳ همراه با جونگ‌کوک و از طریق سامانهٔ «هم‌خدمتی» راهی خدمت شد. دورهٔ آموزشی را در ژانویهٔ ۲۰۲۴ به‌عنوان کارآموز ممتاز و نفر نخست به پایان رساند و لوح تقدیر گرفت، سپس در یگان توپخانهٔ لشکر پنجم پیاده‌نظام خدمت کرد و در ژوئن ۲۰۲۴ زودتر از موعد ترفیع گرفت و «سرباز نمونه» شناخته شد. ۱۱ ژوئن ۲۰۲۵ با پایان خدمت به زندگی هنری بازگشت.

چهرهٔ عمومی و شخصیت

جی‌مین در میان هواداران با ترکیبی از دو تصویر شناخته می‌شود: اجراگری دقیق و کمال‌گرا روی صحنه، و آدمی گرم، مهربان و بی‌تکلف پشت صحنه. پیشینهٔ رقص معاصر باعث شده حرکاتش سیال‌تر و روایی‌تر از استانداردهای معمول کی‌پاپ باشد و همین او را به یکی از شناخته‌شده‌ترین رقصندگان نسل خود بدل کرده است.

نفوذش در دنیای مد هم قابل اندازه‌گیری است. ژانویهٔ ۲۰۲۳ دیور او را به‌عنوان سفیر جهانی برگزید و مارس همان سال تیفانی اند کو او را سفیر خانهٔ خود کرد؛ پست معرفی او پرلایک‌ترین توییت تاریخ تیفانی شد و از رکوردهای پیشین این برند فراتر رفت.

بخش مهمی از تصویر عمومی او به کارهای خیریه برمی‌گردد، آن هم با تمرکزی روشن بر آموزش. از پرداخت هزینهٔ لباس‌فرم مدرسهٔ ابتدایی دوران کودکی‌اش (۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸) گرفته تا کمک‌های صد میلیون وونی پیاپی به ادارات آموزش استان‌های مختلف کره — بوسان، جئونام، چونگ‌بوک، گیئونگ‌نام و جئون‌بوک — و نیز کمک به یونیسف برای زلزلهٔ ترکیه و سوریه (۲۰۲۳)، حمایت از بیماران فلج اطفال از طریق روتاری، پشتیبانی از خانواده‌های نظامیان و کمک به آسیب‌دیدگان آتش‌سوزی گسترده در گیئونگ‌بوک (مارس ۲۰۲۵). ژوئیهٔ ۲۰۲۵ ششمین کمک آموزشی‌اش از سال ۲۰۱۹ را انجام داد.

زندگی شخصی

جی‌مین دربارهٔ حریم خصوصی‌اش بسیار کم‌حرف است و تاکنون هیچ رابطه، ازدواج یا فرزندی به‌طور علنی از سوی او یا شرکتش تأیید نشده است. آنچه به‌طور مستند می‌دانیم محدود است: از سال ۲۰۱۸ به‌همراه هم‌گروهی‌هایش در محلهٔ هان‌نام‌دونگ سئول زندگی می‌کرد و سال ۲۰۲۱ ملکی در همان محله خرید. ژانویهٔ ۲۰۲۲ نیز تحت جراحی آپاندیس قرار گرفت و هم‌زمان ابتلایش به کرونا تأیید شد؛ خبری که آن روزها نگرانی گستردهٔ هواداران را برانگیخت.

نکته‌هایی که هواداران دوست دارند

جی‌مین از خاندان پارک میریانگ است. با اینکه دیرتر از همه به گروه پیوست و کوتاه‌ترین دورهٔ کارآموزی را داشت، خیلی زود به یکی از ستون‌های اجرایی بی‌تی‌اس تبدیل شد. رکورد ساندکلاودش با «Promise» سال‌ها دست‌نخورده ماند، و جالب اینکه موفق‌ترین آلبوم انفرادی‌اش، MUSE، زمانی منتشر شد که خودش پادگان بود و نمی‌توانست برایش تبلیغ کند. در سال ۲۰۲۳ هم مهمان برنامهٔ گفت‌وگومحور «سوچویتا» به میزبانی شوگا شد و دربارهٔ آلبوم FACE و سال‌های مشترکشان در گروه حرف زد.

حاشیه‌ها

نوامبر ۲۰۱۸ — ماجرای تی‌شرت: تصویری از جی‌مین منتشر شد که در آن تی‌شرتی با نقش قارچ اتمی و عبارت‌های «Patriotism / Our History / Liberation / Korea» بر تن داشت؛ لباسی که بنا بر گزارش‌ها آن را در سالگرد آزادی کره از اشغال ژاپن پوشیده بود. شبکهٔ تی‌وی آساهی ژاپن پس از بالا گرفتن بحث، حضور بی‌تی‌اس در برنامه‌اش را لغو کرد و اعلام کرد دربارهٔ «نیت» پشت این لباس با شرکت مدیریت گروه گفت‌وگو کرده است. ماجرا در رسانه‌های بین‌المللی بازتاب گسترده‌ای یافت و شرکت مدیریت گروه بعداً بابت آن عذرخواهی کرد.

اکتبر ۲۰۲۴ — سند داخلی هایب: در جریان یک بازرسی در مجلس ملی کره، بخشی از یک سند داخلی پایش رسانه‌ای شرکت هایب علنی شد که حاوی اظهارنظرهای تحقیرآمیز دربارهٔ شماری از هنرمندان صنعت کی‌پاپ بود و به این نکته اشاره داشت که شرکت در برابر درگیری‌های آنلاین میان بخش‌هایی از هواداران جی‌مین و جونگ‌کوک سکوت کرده است. مدیرعامل هایب، لی جه‌سانگ، رسماً عذرخواهی کرد و مدیر مسئول تهیهٔ آن گزارش کنار گذاشته شد. این جنجال متوجه شرکت بود، نه شخص جی‌مین.

این روزها

پس از پایان خدمت، جی‌مین و جونگ‌کوک فصل دوم برنامهٔ سفر محبوبشان «آیا مطمئنی؟!» را جلوی دوربین بردند؛ سفری دوازده‌روزه از کوهستان‌های سوئیس تا سواحل دانانگ ویتنام که از ۳ دسامبر ۲۰۲۵ روی دیزنی‌پلاس منتشر شد.

اما سال ۲۰۲۶ سال بازگشت بزرگ بود. اعضای گروه اوت ۲۰۲۵ در لس‌آنجلس گرد هم آمدند تا آلبوم چهارده‌قطعه‌ای «آریرانگ» را ضبط کنند؛ آلبومی که ۲۰ مارس ۲۰۲۶ منتشر شد و نخستین آلبوم گروه پس از تکمیل خدمت سربازی همهٔ اعضا بود. یک روز بعد، اجرای زندهٔ «BTS THE COMEBACK LIVE — ARIRANG» از مقابل دروازهٔ تاریخی گوانگ‌هوامون در سئول به‌صورت انحصاری از نتفلیکس پخش شد، و ۲۷ مارس مستند «BTS: بازگشت» به کارگردانی بائو نگوین روایت این بازآمدن را کامل کرد.

از ۹ آوریل ۲۰۲۶ تور جهانی «آریرانگ» با سه شب پیاپی در استادیوم گویانگ آغاز شد — توری که تا ژوئن ۲۰۲۶ به ۸۸ اجرا در ۲۳ کشور گسترش یافت و قرار است ۱۶ مارس ۲۰۲۷ در فیلیپین به پایان برسد. جی‌مین در ژوئیهٔ ۲۰۲۶ روی صحنهٔ آلیانتس‌آرنای مونیخ و سپس پاریس رفت — در پاریس با لباسی سفارشی از دیور — و گروه قرار است اجراهای آمریکای شمالی را از اوت ۲۰۲۶ ادامه دهد.

سی‌ساله، بازگشته و ظاهراً پرانرژی‌تر از همیشه؛ فصل تازهٔ کارنامهٔ پارک جی‌مین تازه شروع شده است.

نکتهٔ راستی‌آزمایی

در فراداده‌های کاتالوگ، تاریخ تولد ۱۲ اکتبر ۱۹۹۵ ثبت شده است؛ اما همهٔ منابع معتبر بررسی‌شده بر ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵ اتفاق نظر دارند. این اختلاف یک‌روزه به‌احتمال زیاد ناشی از تفاوت منطقهٔ زمانی در ثبت داده است و تاریخ درست ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵ است. همچنین قد رسمی و تأییدشده‌ای برای ایشان در منابع معتبر یافت نشد و از این‌رو در پروفایل درج نشده است.